Jan Huijgen

Ben net lekker bij de zoogkoeien geweest om even uit te waaien. Soms heb je even de goede mood nodig om je blog te schrijven. Vandaar.

Afgelopen week bezig geweest met het Landschapshuis. Dat wordt het regionale bezoekerscentrum binnen het Nationale landschap. Meestal zijn het grote clubs die bezoekerscentra hebben zoals Staatsbosbeheer of Natuurmonumenten of de Landschappen. Maar waarom zouden we niet in de Nationale landschappen, waar de boerenondernemers de toon zetten, ook niet zulke bezoekerscentra neerzetten. In ons Nationale landschap Arkemheen-Eemland is het initief gekomen van ondernemende figuren om het concept ‘landschapshuis met gebiedspoorten’ op te zetten. Dat samen met het nationale landschap en daarachter de beide provincies Utrecht en Gelderland. Het buro van de stichting vernieuwing Gelderse vallei coördineert dit.

Daar deze week mee bezig geweest. De subsidieaanvraag is de deur uit. We hebben met een paar figuren zitten nadenken over de inrichting van het landschapshuis. En, we hebben in Kasteel Groeneveld (een van onze gebiedspoorten) met de andere landschapshuizen/ gebiedspoorten zitten nadenken hoe we dat gezamenlijk gaan oppakken.

Wat mij het meest geraakt heeft was het gesprek met Frans ter Maten van Landschapserfgoedutrecht (het LEU – ik moet nog steeds wennen aan die naam!) en Ella Derksen van het Centrum voor Beeldende Kunsten uit Utrecht (CBK). Kern van de vraagstelling was: wat is de boodschap die je aan je stadse buren wilt meegeven van dit Eemlandse boerenland?

Daar kwam de term SLOW MOOD tevoorschijn: naast slow food hier de volgende stap in de ontspanningscultuur de slow mood beweging. In plaats van de voortgezette hectiek van alle dag in de vrijetijdscultuur de slow dow, het komen in een andere mood waarin je weer ontvankelijk wordt, leert genieten, kunt uitademen vanuit diepe schachten van je longen.

In ons gesprek kwamen we ook in deze mood terecht: de ervaring van het polderlandschap waar je met je vader/ opa aan het sloten was (slootjes schonen), en dan kwam moeder langs met eten en zat je met elkaar op het gras, onder de grote open hemel te eten en uit te rusten. Of: als een kalf geboren wordt, dan even geen drukte, volledige gerichtheid op de geboorte – ademloos – en dan het bijzondere samenspel van een persende koe en de trekkende boer. De opluchting van de geboorte. Laatst gebeurde dat in de stal, terwijl vergadermensen van Achmea er rondom stonden. Doodstil was het. Geboorte ging goed- heb ze ook uitgelegd dat het fout kon gaan – wees voorbereid. En toen het kalf geboren werd: applaus en flitsende lichtjes van al die mobieltjes.

Maar even terug naar de vraag: hoe breng je jachtige stadsmensen weer in deze slow mood? We hebben de grond verkent waaruit verschillende planten kunnen groeien. Een potentiele vrucht werd al benoemd: de inboeringscursus. Stel je voor: onze nieuwe Vathorstburen kunnen een inboeringscursus volgen op de Eemlandhoeve. Of: het grote landmark van Amersfoort richting Eemland: La Balise – de bewoners komen leren dat ze mijn kalvende koeien in de gaten houden en als het zover is – mee helpen te laten kalven!
Inmiddels heb ik voor het nieuwe landschapshuis al de opdracht gegeven of we niet een openhaard of een lekkere houtkachel in kunnen bouwen. Kijkend in de vlammen kom ik in vaak in een bijzondere slow mood terecht. Zou dat ook voor anderen gelden?
Hgroet, jan huijgen