Jan Huijgen

Kunst en het platteland.
In de triënnale van Apeldoorn kwamen kunst en landschap bij elkaar. We kennen onze landschapsschilders die prachtige wolken, landschappen, idyllische taferelen of de harde en ruwe bonken van plattelandsmensen uitbeelden. Daarnaast de landschapsarchitecten die tuinontwerpen of hele regio’s in hun architectuur opnemen.
Maar zaterdag 4 oktober was er op de Eemlandhoeve een workshop Land- art. Zo’n kleine 20 kunstenaars kwamen uit het hele land naar de Eemlandhoeve om daar met elkaar aan de slag te gaan. Wonderlijk volk. Creatieve luitjes. Bij de rondleiding op het erf zagen ze reeds allerlei materiaal en de een na de ander begon reeds te trekken aan steenhopen, houtstapels of boerenerfrotzooi. Bijzonder om deze creatievelingen bijna te horen denken: daar kan ik dit mee, of wat kan ik hiervan maken?

Daarna naar het stilte eiland achter de boerderij met het natuurobservatorium voor de weidevogels (’s zomers) en de overwinterende ganzen (s’winters). Op dit eiland mocht men aan de gang. De cursusleider land- art leidde de brainstorm en al gauw gingen paartjes kunstenaars aan de slag. Trekken en slepen met hout, brokken steen, zware palen of kleine stukjes glas, met een schop een slootje graven of met riet een prachtige rietwerk maken.

Als je dan na twee uur terugkomt staat er inmiddels een hele verzameling land- art stukken op het eiland. Elk met een eigen verhaal. ‘Onze’ landschaps fotograaf Jaap van Atten kwam langs om de stukken te fotograveren, en afgesproken werd dat iedere kunstenaar zijn ‘verhaal’ in een aantal zinnen zou aanleveren. Dan krijgen we een woord/beeld verhaal van deze landart sessie.

Ik had op afstand al een keer het Amersfoortse Urban Weijland project gezien waarin kunstenaars ook in het landschap forse kunstobjecten neerzetten. Op de boerderij zelf lopen ook een aantal kunstenaars rond die met hout en steen ook de bomenhenge en de stamtafel van Eemland gemaakt hebben. Ook de landschapsarchitekt en de architekt van de Eemlandhoeve zelf zijn ‘kunstenaars’. Het is boeiend om de wereld van de kunst opnieuw te verbinden met het platteland, met de boerderij. Je doorbreekt het fantasieloze van een moderne architektuur en de voorspelbare inrichting van een erf.
Het is weer de echte agri – cultuur die terugkomt: het culturele element van de zorg en aandacht voor de materialen en de eigen vormgeving van de boerenerven en de boerenstijlarchitectuur. Elk gebied had vroeger zijn stijl van bouwen, erfinrichting en aankleding. Vroeger hadden boeren zelf tijd om daaraan vorm te geven. Nu moeten we dat samen doen. En de kunstenaars zijn geïnspireerd om daar invulling aan te geven.
Mijn vraag hier is: hoeveel boeren staan er open voor om deze bijzondere creativelingen een plek te geven op hun boerderij? En kunnen stadse kunstenaars zich verplaatsen in de cultuur van de agri (landbouw) om iets eigens bij te dragen?