Jan Huijgen

Een tijdje al niet meer geblogd. Na de enerverende Europese Eemland Conferentie (zie verslag onder www.veelzijdigplatteland.nl – klik daar even door), eerst een weekje vakantie met mijn vrouw Maaike in de Achterhoek (Ruurlo – prachtige Finse blokhut). Daarna weer terug op de boerderij om de chaos te ordenen.

Maar met de afstand kun je ook even terugblikken.
Ik vond het een bijzondere ervaring om zoveel mensen te ontmoeten uit Nederland en Europa. We hadden mensen met verschillende achtergronden: ondernemers, beleidsmakers, kennisfiguren, sociale organisaties en de conferentie was een ontmoetingsplek van die heel verschillende figuren. Meestal loop je toch in je ‘eigen kringetje’ rond, maar nu moet je soms praten met figuren met heel andere achtergrond. Sommige discussie leiders gaven ook eerst de opdracht: praat eens 5 minuten met je buurman/vrouw die je niet kent. Deze discussie leiders hadden moeite om het gesprek te stoppen, zoveel energie kwam er dan vrij.
Ik herinner me dat ik met een beleidsambtenaar uit Hongarije zat te praten, met een Amerikaanse professor, met een ondernemer uit Portugal en een vertegenwoordiger van een sociale organisatie uit Armenië. Heel verschillend, maar zeer, zeer boeiend om te horen hoe elk toch betrokken was op het platteland en elk ook de verbinding zocht met andere partijen om iets daadwerkelijk los te krijgen.
Ik vond het ook heel boeiend om contact te maken met mensen die werken op verschillende nivo’s: de OECD (mondiaal), een vertegenwoordiger uit Brussel (Europees), mensen van het ministerie of het Sociaal Cultureel Planbureau, van de Provincie en de Gemeenten. Verschillende levels, maar toch met elkaar iets gemeenschappelijk, namelijk: de instandhouding van een leefbare en werkbare regio voor de mensen van nu en volgende generaties.
Er komt veel los als je deze menselijke energie bundelt. Bijzonder was de ‘omslag’ op de Conferentie – ook in een van de ‘Stellingen van Eemland’: de initiatiefkracht ligt bij betrokken en ondernemende burgers, de overheid kan daarbij aansluiten. In een eerdere Engelstalige blog heb ik dat de ‘Spirit van Bunschoten’ genoemd in vergelijking met de ‘Spirit of Stresa’ waar het Europese Gemeenschappelijke landbouwbeleid werd vormgegeven onder leiding van Mansholt.
Het komt er nu op aan een vervolg te geven aan deze spirit. Maar dan moet je eerst weer met de voeten in de modder komen te staan – geen luchtfietserij – maar nuchter degelijk en noest bouwen met reële en realistische dingen.
Daarom eerst weer terug op de grond, met modderlaarzen achter in het natte weiland de koeien opjagen – ze lopen weer in de stal. Met modder aan de schoenen de verdere afbouw van het landschapshuis afmaken. En pas met die ervaring kunnen we de echte dingen die gedaan moeten worden onderscheiden van de neppe zaken. Meestal is 80% nep, en 20% echt. Het is een klus om die twee zaken uit elkaar te halen. Met de voeten in de modder lukt mij dat het best ……