Jan Huijgen

De Bijbel is een boek waarin veel tradities van de cultuur uit het oude Midden-Oosten ons nabij komen. Tradities rondom het natuurlijke en agrarische bestaan. Zorg voor de aarde, zorg voor de planten, zorg voor de dieren. Opgenomen in de tijdsritmes van de weken, de seizoenen, van de generaties. In die traditie zit niet alleen het zorgen voor, ook de stijl van eten, samenleven, omgang met bezit. Als boer heb ik het voorrecht om misschien dichter bij mijn oud oosterse collega te staan om dat te ervaren, dan vele van mijn hedendaagse medeburgers

Vele mensen van nu hebben niet meer de directe verbinding met de landbouwcultuur en zijn daarmee ook op afstand geraakt van het proces van groeien en bloeien. Het is ‘natuurlijk’ geworden dat het verpakte vlees, de ingeblikte groente, de ‘kant en klaar’ maaltijd uit de winkel komen. Kinderen weten vaak niet beter.

De hedendaagse publieke zorg voor klimaat, milieu, uitsterven van soorten en ondervoeding zijn in praktische zin ver van ons bed en ervaren we niet meer direct.

Voeding: uniek verbindingspunt

Er is een aangrijpingspunt waarin het ‘groeien en bloeien’ letterlijk op ons bordje komt: ons eten, de voeding. En het is opmerkelijk hoeveel de Bijbel spreekt over ons voedsel en de daaraan gekoppelde maaltijd.

• het is ons dagelijkse terugkerend moment (meestal 3 x morgen/middag/avond) waarin we brood , aardappels, groente en fruit eten, het vlees bereiden en ons toetje nemen.

• Het is het weekritme (sabbath/zondag), de feesttijden (kerst, Pasen, pinksteren, biddag/dankdag) en de grote keermomenten (sabbatsjaar/jubeljaren, trouwen, jubilea) waarin de ‘overvloed’ in de maaltijd gevierd wordt

• Het is tijdens de aanwezigheid van de gasten (gast-vrijheid) als het ‘gemeste kalf’ wordt geslacht en we de agape-maaltijd (liefde maaltijden) hebben. Oosterse gastvrijheid is een begrip dat met (veel) eten beoefend wordt.

Het is niet voor niets dat bijna alle religies spijswetten/ voedingsgeboden hebben. Jodendom en Islam zijn voor ons inmiddels ‘nabije’ religies waarin we dat zo kunnen afkijken.

Zorg en ethiek

Groeien en bloeien op een vruchtbare aarde is een ‘intiem’ proces waar onze Schepper zorg voor draagt. Ons ‘weten’ (vanuit de wetenschap) raakt dit wonder als het kijkt naar de groeiprocessen in het bodemleven, in microscopische processen van cellen in de planten, in de wonderlijke wereld van bloeiende planten en de bestuiving ervan en dat daaruit ‘producten’ ontstaan die dieren en mensen kunnen eten voor hun leven.En de zorgzame Schepper heeft nog een stapje verder gezet: ook aanwijzingen (Thora) gegeven voor landbouw, voeding en maaltijd van de mensen. Deze ethiek brengt het element van recht/onrecht, eerlijk (fair)/ oneerlijk, deugd/ondeugd, goed/kwaad in.

Als we deze beide woorden bij elkaar voegen krijgen we de ‘zorgethiek’ voor landbouw, voedsel en de maaltijd. En dat is van groot belang in aansluiting bij oude – en andere culturen en hedendaagse zorgen om klimaat en voeding. Niet voor niets wordt in onze tijd weer gepleit voor ‘Nieuwe spijswetten’ (Louise Fresco)!