Jan Huijgen

Vrijdag 20 november was op de Eemlandhoeve het symposium Landleven en bijbelse spiritualiteit. Het onderwerp gaat mij aan het hart en ik hield er een lezing. Over het zoeken en vinden van mijn spirituele wortels.
Laat ik beginnen met een parabel.

Mangroves zijn bomen met een sterk en diep wortelstelsel. Eigenlijk een boom op zijn kop: met enorme vertakkingen in de bodem verankerd. Met de Tsunami werden eilanden met mangroves ook gebeukt door de stormen en vloedtij. Maar het eiland bleef in stand, de stormen en golven braken op deze bomen stuk. Eilanden of kusten waar de mangrove bomen gekapt waren voor toerisme en mooie kusten – ze werden overspoeld en er was een spoor van vernieling.
De regio, het land heeft behoefte aan diep geworteld bomen die bij storm en ontij de regio en het land bijeen kunnen houden. Wie is er als een mangrove, diep geworteld in de regionale aarde, die staande blijft als de storm van onthechte en ontwortelde mensen over het land raast?

Religieuze spiritualiteit leeft. We zijn uit ons ingesnoerde zelf weer in een nieuwe ‘vrijheid’ gekomen. Charles Taylor heeft daar een magistraal boek over geschreven: Seculiere Tijd. Taylor noemt twee belangrijke aspecten van religieuze spiritualiteit:
a. Het is een volheidservaring die je over jezelf heen trekt, uit de ego centrische gerichtheid richting de ander en God.
b. Het bezit een transformerende kracht waarin oude patronen worden doorbroken voor nieuwe verassende perspectieven.

Ik merk dat ik midden in die landbouw en ontwikkeling op zoek ben naar deze bijzondere authentieke en transformerende kracht. Waar vindt je die? Welke bronnen zijn hier relevant? En: hoe werkt deze transformerende kracht door in nieuwe maatschappelijke trajecten? (of blijven ze ergens in de ziel hangen).

Voor mijn persoonlijke zoektocht naar spiritualiteit heb ik breed gezocht – oosters, esoterisch, keltisch, orthodox – maar ben weer terecht gekomen bij het Midden-Oosten: de bijzondere en krachtige ontmoetingen van Mozes, Salomo, Profeten, maar ook de wijsheid die opgeslagen ligt in de geschriften van de Bijbel met betrekking tot land, voedsel, omgang met kwetsbare mensen, omgang met onrecht van machten e.a. In de persoon en doen en laten van Jezus komen zulke ingrijpende en extra ordinaire zaken aan de orde dat die je leven op de kop zetten (weder – geboorte), en wat sindsdien door de Geest is losgemaakt als een spoor door het westen is onuitputtelijk.

Ik laaf mij aan twee spirituele bomen:
1. De kloostertraditie, waarin Fransciscus en Bernard van Clairvaux mij raakten.
2. Dag Hammarskjöld. Deze voormalige secretaris-generaal van de VN laat in zijn dagboek Merkstenen zien dat innerlijke rijping aan buiten- en binnenkant goed samengaan.

Op de hoeve komt spiritualiteit terug als plek voor inspiratie voor mensen, als oefenplek voor vernieuwing van landbouw, als stilteplek voor de basisvragen van het leven. En in mijn persoonlijke motto: passie visie, lef durf te dromen, je visioen vasthouden, en door de pijn heen te gaan.